طراحی وب سایت

شنبلیله موجب تسکین علائم دیابت مانند پرنوشی و پرادراری می شود همچنین شنبلیله ملین، اشتهاآور، خلط آور، ضدتب و محرک افزایش شیر است. شنبلیله با نام علمی trigonella foenum-graecum گیاهی است علفی، یک ساله و به ارتفاع تا 50 سانتی متر، برگ های این گیاه بیضی شکل با نوک مدور که حدود نصف بالای پهنک آن، دندانه دار است. برگ ها مرکب از سه برگچه بوده که از یک نقطه، منشعب می شوند. گل ها منفرد، به رنگ زرد روشن و گاهی بنفش مایل به سفید هستند. میوه ی شنبلیله به صورت نیام خمیده، به طول تا 11 سانتی متر و حاوی تا 20 دانه است. دانه ها به رنگ زرد نارنجی و گاهی قهوه ای رنگ است. این دانه ها به طول تا 6 میلی متر و عرض تا 3 میلی متر هستند. قسمت مورد استفاده ی گیاه، دانه های آن است که دارای بویی معطر و طعمی تلخ می باشند. این گیاه در نقاط مختلف ایران کشت می گردد. برگ شنبلیله به عنوان سبزی در انواع غذاها و ادویه جات به مقدار زیاد در ایران، مورد مصرف است. تاریخچه: دانه ی گیاه شنبلیله اروپایی برای قرن ها به عنوان ادویه در آشپزی و در طب سنتی نیز تقریبا به همان قدمت، برای درمان کورک، دیابت، سلولیتیس و سل به کار می رفته است. عصاره ی دانه ی شنبلیله به عنوان جایگزینی طعم شربت افرا استفاده می شود. از شنبلیله به طور موضعی، به شکل خمیر و پماد (مرهم)، جهت درمان جوش ها، سوختگی، التهابات و اگزما استفاده می شود دانه ی این گیاه از پروتئین بالایی برخوردار است. خود گیاه نیز به منظور علوفه ی دام کشت می شود. بعد از استخراج تجاری (دیوسژنین که به عنوان ماده ی طبیعی در تولید استروئید تجاری به کار می رود)، تفاله ی دانه های غنی از نظر نیتروژن و پتاسیم را به عنوان کود شیمیایی مورد استفاده قرار می دهند. جغرافیایی: شنبلیله، بومی نواحی مدیترانه است. در نواحی اکراین، هند و چین به طور وسیع کشت می گردد. بیش ترین صادرات این گیاه، از طریق کشت در کشورهای هند، مراکش، چین و ترکیه صورت می گیرد. ترکیبات: حدود 40 تا 65 درصد دانه ها را، مواد قندی که عمدتا مربوط به موسیلاژ روی دانه هاست، تشکیل می دهد. حداقل هفت ساپونین تحت نام های گراکونین ها در دانه ها گزارش شده اند. هم چنین حدود 9/0 – 1/0 درصد دیوسژنین و مقداری آلکالوئید از جمله تری گونلین، ژنتیانین و کارپائین، مقداری ترکیب کومارینی و سارساپوژنین، اسمیلاژتین و یوکاژتین در دانه ی شنبلیله، جدا و شناسایی شده اند. ترکیبات دیگر دانه ها، شامل نشاسته، مواد فیبری، روغن ثابت به میزان 10- 6 درصد، اسانس به مقدار بسیار کم و فلاوونوئیدهایی از جمله ویتکسین هستند. اثرات مهم: * از شنبلیله به طور موضعی، به شکل خمیر و پماد (مرهم)، جهت درمان جوش ها، سوختگی، التهابات و اگزما استفاده می شود. * در طب عوام، پودر آن به صورت خوراکی، به عنوان یک موسیلاژ در نزله های قسمت فوقانی تنفسی، سه تا چهار مرتبه در روز و هر دفعه به میزان یک قاشق غذاخوری، مصرف می شود. * آزمایش روی حیوانات آزمایشگاهی، نشان داده است که عصاره آبی آن می تواند زخم معده را درمان کند. * یکی از اثرات اصلی و خوب آن، کاهش قند خون است که می تواند در افراد دیابتی مورد مصرف قرار گیرد. * خواص دیگر آن شامل اثرات ضد التهاب، مقوی قلب، خواص ضد میکروبی، کاهش کلسترول خون، ادرار آور و کاهش ورم می باشند، که به طور خوراکی موثر است. دانه ی گیاه شنبلیله اروپایی برای قرن ها به عنوان ادویه در آشپزی و در طب سنتی نیز تقریبا به همان قدمت، برای درمان کورک، دیابت، سلولیتیس و سل به کار می رفته است * خواص دیگری که از قدیم برای دانه ی شنبلیله معتقد بودند و در تحقیقات اخیر مورد تایید قرار گرفته است، شامل اثرات خلط آور، زیاد کننده ی شیر و ملین آن است. * شنبلیله دارای مواد فسفره، آهن و ازته است و تقویت کننده لوزالمعده نیز است همچنین دستگاه هاضمه را به کار می اندازد و لاغری های مفرط را از بین می برد. * دانه های شنبلیله که مهم ترین قسمت دارویی این گیاه است با باز کردن مجاری عروق خون، از بروز سکته قلبی پیشگیری می کند. * شنبلیله به طور کلی شفا دهنده بیماری های روحی و جسمی است. عوارض جانبی: مصرف بیش از اندازه ی دارویی، ممکن است باعث سردرد، تهوع و تحریکات پوستی گردد. هم چنین با توجه به اثرات تحریکی رحم، باید در زمان حاملگی و شیردهی با احتیاط مصرف شود. طریقه و مقدار مصرف: تهیه چای: بر روی یک گرم پودر دانه، یک استکان آب سرد ریخته و حداقل سه ساعت نگه می داریم؛ سپس آن را صاف کرده و میل می کنیم. از سویی چون محلول تلخ است، می توان آن را با کمی عسل، شیرین نمود. این عمل را می توان تا 5 بار در روز تکرار کرد؛ زیرا مصرف عادی پودر دانه ها، تا 5 گرم در روز مجاز است. داروهای گیاهی: داروهای کمی از دانه ها در بازار موجود است و اکثرا به طور مستقیم، از پودر دانه استفاده می شود. فرآورده های موجود در بازار دنیا، اکثرا به عنوان داروی رفع مشکلات روده ای- معده ای، مشکلات تنفسی و به عنوان صفرا آور مصرف می شوند. مهم ترین اثرات گزارش شده دانه شنبلیله: ضد درد، ضد آترواسکلروز، ضد التهاب، ضد عفونی کننده، ضد نفخ، ضد اسپاسم، ضد سرطان، پایین آورنده ی قندخون، افزایش دهنده ی میل جنسی، قابض، مقوی قلب، صفراآور، ملین، خلط آور، کاهش دهنده ی کلسترول خون، کاهش دهنده ی پرفشاری خون، کاهش دهنده ی تری گلیسیرید خون، شیر افزا، مسهل، اکسی توسیک، مقوی رحم و ضد کرم. نکات قابل توجه: 1- چون دانه ی شنبلیله، سفت و سخت می باشد، برای کسب اثرات آن، باید آن ها را با آسیاب های کوچک به صورت پودر در آورد. 2- پودر تهیه شده را می توان روی غذا پاشیده و سپس مصرف نمود و یا بر روی مقدار حدود 5 گرم آن، یک لیوان آب اضافه کرد و سپس 5 دقیقه جوشانید؛ پس از آن صاف کرد و میل نمود. 3- در صورتی که میزان قند خون بالا باشد، نمی توان برای کنترل آن به طور مستقل، از دانه ی شنبلیله استفاده کرد؛ زیرا میزان کاهش قند خون، توسط دانه ی شنبلیله، محدود است. 4- افراد دیابتی که می خواهند از دانه شنبلیله به عنوان کاهش قند خون استفاده نمایند، بهتر است روزی تا 5 گرم از آن را به طریقی که ذکر شده مصرف نمایند و پس از دو هفته با آزمایش قند خون کارایی این دانه را از نظر موثر بودن، قدرت تأثیر و میزان کاهش قند خون دریابند. چون کنترل قند خون مسأله بسیار با اهمیتی است که عدم توجه به آن می تواند خسارات جبران ناپذیری به دنبال داشته باشد. 5- در طب سنتی خاورمیانه به خصوص در بالکان از قسمت هوایی (برگ ها) شنبلیله به عنوان ضد کرامپ ها (دل درد) به خصوص وقتی همراه با دردهای زمان قاعدگی و اسهال و یا مشکلات روده ای معدی، باشد استفاده می کنند. بهترین زمان برداشت قسمت هوایی تابستان است. 6- چون پودر دانه های شنبلیله تلخ می باشد، برای استفاده راحت تر آن می توان پودر را در کپسول های 500 میلی گرمی خالی که در داروخانه ها موجود می باشند، پر کرده و مصرف نموده. جنس این کپسول ها اکثرا ژلاتین می باشد و خوراکی بوده و هیچ عارضه ای به دنبال ندارند.